Stutt saga vökvapressa

Árið 1795 beitti J. Bramer frá Bretlandi meginreglu Pascals til að finna upp vökvapressuna, sem var notuð til að pakka, pressa jurtaolíu o.s.frv. Um miðja -19öldina fóru Bretar að nota vökvapressu til að smíða, og vökvapressur komu smám saman í stað ofurstórra gufusmíðahamra. Í lok 19. aldar höfðu Bandaríkin framleitt 126,000-kN vökvapressu með lausum smiðjum. Síðan þá hafa meira en 20 100,000-kN vökvapressar verið framleiddar í heiminum, þar af tvær framleiddar í Kína (sjá litmynd). Með tilkomu og endurbótum á rafmagns háþrýstidælum hafa smíða vökvapressar einnig þróast í átt að minni tonnafjölda. Eftir 1950 komu fram smávökvapressar með hraðsmíði, sem geta framkvæmt vinnu sem jafngildir því sem 30-50 kN smíðahamrar. Á fjórða áratug síðustu aldar framleiddi Þýskaland risastóra vökvapressu með steypujárni upp á 180,000 kN. Síðan þá hafa 18 smíðavökvapressar með meira en 180,000 kN verið framleiddar í heiminum, þar af ein framleidd í Kína 300,000 kN.